27 ઑક્ટો, 2013

દોડ તથ્ય દોડ.

"ભાગ મિલ્ખા ભાગ" જોયા પછી તથ્યને મિલ્ખાસીંગ જેવા દોડવીર બનવાનું તાન ચઢ્યું છે. ગયા અઠવાડિયે અમે ધરમપુર ફૂલવાડીમાં આવેલી "દીવાલય કન્યા છાત્રાલય"ની મુલાકાત લીધી. ઘણીબધી છોકરીઓને એકસાથે જોઇને તથ્યથી યુદ્ધે ચઢેલા નરબંકાની પેઠે રણલલકાર કર્યા વિના ન રહેવાયું;"ચાલો આપણે દોડવાની શરત લગાવીએ. એકે એકને હું હરાવી દઈશ."
સાડાચાર વર્ષના છોકરાની હિંમતને મજાક માનીને મોટા ભાગની છોકરીઓ હસવા માંડી પણ કેટલીક છોકરીઓએ આ પડકારને ઉઠાવી લીધો.
"ગેટ સેટ રેડી, ગો." પ્રસ્થાન રેખા પરથી આદેશ મળ્યો કે તરત જ બાણમાંથી છૂટેલા તીરની પેઠે છોકરીઓ પવનવેગે દોડવા માંડી ને તથ્ય તો ક્યાંયે પાછળ રહી ગયો. પહેલી રમતમાં હારી ગયો પણ હજી એનો જુસ્સો તો એવો ને એવો જ હતો.
"હજી બે વાર દોડવાનું છે ને એ બંને વાર હું તમને હરાવીને જ જંપીશ." તથ્ય એ પોતાના જુસ્સાને વધારે બુલંદ બનાવ્યો.

આ વેળા, પેલી બાળાઓએ જાણે એના જોમ અને જુસ્સાને માન ને આદર આપતી હોય એમ પોતાની દોડવાની ઝડપ જાણી જોઇને ઘટાડી નાંખી. કહેવાની જરૂર નથી કે તથ્ય બંને વાર વિજેતા ઠર્યો ને દોડતો દોડતો મારી પાસે આવીને ગૌરવભેર કહેવા લાગ્યો;"આબ્બા, આઈ એમ ધ વિનર."

વહાલથી એને ઊંચકી લઈને એની પીઠ થાબડતા થાબડતા મેં એટલું જ કહ્યું;"દીકરા, હાર અને જીત તો ઠીક છે પરંતુ તું હિંમતભેર દોડ્યો એ અમારે મન વધારે અગત્યનું છે."

ટિપ્પણીઓ નથી:

પાણીનો લોટો.

નિવૃત્તિ પછીના છઠ્ઠા મહિને જ બાપુજીને પક્ષાઘાત લાગુ પડ્યો. વેળાસરની સારવારને કારણે એ બેઠા તો થઇ ગયા પણ એમનાં જમણા હાથ અને પગમાં એની યાદગ...